به گزارش پایگاه خبری۹۱ورزشی؛ گاهی یک مدال می‌تواند همزمان دو پیام متفاوت داشته باشد؛ امید برای آینده و هشداری درباره واقعیت‌های موجود. دستاورد تیم ملی بوکس ایران در جام جهانی گویانگ چین نیز چنین شرایطی داشت؛ جایی که علی حبیبی‌نژاد با عملکردی قابل قبول روی سکوی سوم ایستاد اما نتایج کلی تیم تصویری پیچیده‌تر از وضعیت فعلی بوکس ایران ارائه داد.

حبیبی‌نژاد با کسب دو پیروزی موفق شد مدال برنز مسابقات را به نام خود ثبت کند و تنها نماینده ایران باشد که با دستاوردی قابل توجه رقابت‌ها را ترک می‌کند. این نتیجه برای این بوکسور ارزشمند است و توانایی‌های فنی او را بار دیگر به نمایش گذاشت.

با این حال، سایر اعضای تیم مردان نتوانستند مسیر مشابهی را طی کنند. مهدی کاظمی، قاسم حمزه، محمد نورانی و امیر اسماعیلی بدون کسب مدال به کار خود پایان دادند تا سهم تیم پنج نفره ایران از این مسابقات به همان یک برنز محدود شود.

در بخش بانوان نیز دو نماینده ایران موفق به عبور از حریفان خود نشدند و خیلی زود از گردونه رقابت‌ها کنار رفتند. هرچند انتظار کسب نتایج بزرگ از تیم نوپای زنان واقع‌بینانه نبود، اما حضور در چنین مسابقاتی تجربه‌ای ارزشمند برای ادامه مسیر این ورزشکاران محسوب می‌شود.

آنچه اهمیت این نتایج را دوچندان می‌کند، سطح فنی مسابقات است. جام جهانی چین در مقایسه با رقابت‌های قهرمانی جهان و بازی‌های المپیک از سطح پایین‌تری برخوردار بود و همین مسئله باعث می‌شود ارزیابی عملکرد تیم ملی با حساسیت بیشتری انجام شود.

واقعیت این است که کسب یک مدال برنز از مجموع عملکرد تیم مردان، نمی‌تواند به تنهایی معیار موفقیت تلقی شود. بوکس ایران برای رقابت با قدرت‌های برتر آسیا و جهان نیازمند سرمایه‌گذاری فنی، برنامه‌ریزی بلندمدت و افزایش تجربه بین‌المللی ورزشکاران خود است.

در شرایطی که بازی‌های آسیایی و سایر رویدادهای مهم در پیش هستند، اتکا به نتیجه به‌دست‌آمده در چین می‌تواند گمراه‌کننده باشد. موفقیت واقعی زمانی حاصل خواهد شد که نتایج مثبت به یک روند پایدار تبدیل شوند و ملی‌پوشان بتوانند در مسابقاتی با سطح کیفی بالاتر نیز مدعی کسب مدال باشند.