تساوی‌های دشوار، شکست مقابل پرسپولیس و نبود نشانه‌های پیشرفت فنی، وضعیت پیکان را وارد مرحله نگران‌کننده‌ای کرده است. آنچه آینده خودروسازان را تهدید می‌کند، تنها امتیازهای ازدست‌رفته نیست؛ بلکه فقدان هویت تاکتیکی و تداوم ضعف در دو بخش دفاع و حمله است که می‌تواند این تیم را به مسیر سقوط هدایت کند.

به گزارش پایگاه خبری ۹۱ورزشی؛ پیکان با ساکت سقوط می‌کند!

بحران پیکان در هفته‌های اخیر ابعاد تازه‌ای پیدا کرده و نتایج این تیم دیگر نمی‌تواند تمام واقعیت موجود را پنهان کند. خودروسازان در شرایطی به مسابقات ادامه می‌دهند که عملکردشان در زمین نشانه‌های نگران‌کننده‌ای از بی‌ثباتی فنی، ضعف تاکتیکی و ناتوانی در کنترل جریان مسابقات دارد.

برای بررسی شرایط یک تیم، نباید فقط به جایگاه آن در جدول یا تعداد امتیازهای کسب‌شده نگاه کرد. گاهی تیمی با وجود گرفتن چند امتیاز، در عمل شرایط مناسبی ندارد و مشکلاتش در جریان مسابقات به‌وضوح دیده می‌شود. پیکان در هفته‌های اخیر به چنین وضعیتی دچار شده و نتایج این تیم تصویر کاملی از آنچه در زمین اتفاق می‌افتد، ارائه نمی‌کنند.

سه مشکل اساسی در فوتبال پیکان

نخستین مسئله، ضعف ساختار دفاعی است. پیکان در بازی‌های اخیر بارها به حریفان اجازه داده است در مناطق خطرناک صاحب توپ شوند و موقعیت‌های جدی ایجاد کنند. این اتفاق در مسابقه مقابل پرسپولیس به شکل آشکارتری دیده شد؛ جایی که سرخ‌پوشان توانستند سه بار دروازه خودروسازان را باز کنند.

دومین مشکل به نبود برنامه مشخص در فاز هجومی مربوط می‌شود. پیکان در بسیاری از مسابقات برای ساختن موقعیت‌های جدی با دشواری مواجه است و حملات این تیم از تنوع و هماهنگی کافی برخوردار نیستند. هنگامی که یک تیم نتواند از میانه میدان ارتباط مؤثری با مهاجمان برقرار کند، عملاً بخش مهمی از توانایی تهاجمی خود را از دست می‌دهد.

سومین مسئله، نبود هویت مشخص در سبک بازی است. تیمی که برای هر مسابقه برنامه روشنی نداشته باشد، در مواجهه با تغییر شرایط بازی به مشکل می‌خورد. بحران پیکان دقیقاً از همین نقطه قابل بررسی است؛ زیرا خودروسازان نه در دفاع و نه در حمله، نشانه‌های کافی از یک ساختار منسجم ارائه نمی‌کنند.

تساوی‌هایی که نباید گمراه‌کننده باشند

نگاهی به نتایج اخیر پیکان نشان می‌دهد این تیم در خانه مقابل شمس‌آذر و ملوان به تساوی رسیده است. این دو نتیجه شاید در نگاه نخست قابل قبول به نظر برسند، اما زمانی ارزش واقعی آنها مشخص می‌شود که کیفیت نمایش تیم‌ها و شرایط فنی حریفان نیز در نظر گرفته شود.

پیکان در این مسابقات نتوانست برتری فنی قابل توجهی ایجاد کند و از فرصت میزبانی برای رسیدن به پیروزی استفاده کند. امتیاز گرفتن در چنین شرایطی نمی‌تواند به‌تنهایی نشانه موفقیت یک برنامه فنی باشد. به‌ویژه برای تیمی که باید از امتیازهای خانگی خود برای فاصله گرفتن از منطقه خطر استفاده کند.

پیروزی مقابل مس شهر بابک نیز معیار مناسبی برای اثبات بهبود شرایط پیکان نیست. ارزیابی عملکرد یک تیم زمانی اعتبار بیشتری پیدا می‌کند که کیفیت بازی آن در برابر رقبای مختلف و در شرایط متفاوت بررسی شود. بحران پیکان با یک برد یا چند تساوی قابل پنهان کردن نیست و آنچه اهمیت دارد، روند کلی نمایش تیم در طول مسابقات است.

تساوی مقابل نساجی نیز در دقیقه ۹۴ به دست آمد. این اتفاق اگرچه برای پیکان از نظر امتیازی ارزشمند بود، اما نمی‌توان آن را نشانه‌ای قطعی از برتری تاکتیکی دانست. گلزنی در دقایق پایانی می‌تواند حاصل تلاش و روحیه جنگندگی باشد، ولی برای خروج از بحران، یک تیم به عملکردی پایدارتر از اتکا به اتفاقات لحظه آخری نیاز دارد.

شکست مقابل پرسپولیس و نمایان شدن ضعف‌ها

مسابقه اخیر برابر پرسپولیس بار دیگر مشکلات پیکان را در معرض دید قرار داد. خودروسازان در برابر حملات حریف نتوانستند سازمان دفاعی مناسبی داشته باشند و در نهایت با نتیجه سه بر صفر شکست خوردند. این نتیجه نشان داد فاصله میان شرایط فعلی پیکان و سطح مورد نیاز برای رقابت در بالای جدول همچنان قابل توجه است.

البته صحنه برخورد علی علیپور با فرشید باقری در محوطه جریمه نیز از اتفاقات بحث‌برانگیز مسابقه بود. داور ابتدا به سود پرسپولیس اعلام پنالتی کرد، اما پس از بررسی صحنه توسط کمک داور ویدیویی تصمیم خود را تغییر داد. در صورت اعلام پنالتی، امکان افزایش اختلاف وجود داشت و شرایط پیکان می‌توانست دشوارتر شود.

با این حال، نباید تمام توجه را به تصمیم داوری معطوف کرد. مشکل اصلی خودروسازان در جریان مسابقه، نحوه مواجهه با حملات حریف و ناتوانی در جلوگیری از ایجاد موقعیت‌های متعدد بود. بحران پیکان پیش از هر چیز ریشه در مسائل فنی دارد و برای حل آن نیز باید به سراغ همین مسائل رفت.

چرا تفکرات الهامی زیر سؤال رفته است؟

ساکت الهامی به‌عنوان سرمربی پیکان مسئولیت مستقیم مدیریت فنی و تاکتیکی تیم را بر عهده دارد. زمانی که مشکلات مشابه در چند مسابقه تکرار می‌شوند، انتظار می‌رود کادر فنی با تغییر روش بازی، اصلاح ترکیب یا ایجاد راهکارهای جدید، مانع ادامه این روند شود.

با این حال، در هفته‌های اخیر نشانه‌های روشنی از تغییر در کیفیت بازی پیکان دیده نشده است. تیم همچنان در پوشش فضاهای دفاعی مشکل دارد و در زمان مالکیت توپ نیز برای طراحی حملات مؤثر با محدودیت مواجه است. چنین شرایطی این پرسش را مطرح می‌کند که برنامه کادر فنی برای خروج از وضعیت فعلی چیست.

البته مسئولیت شرایط یک تیم تنها بر دوش سرمربی نیست و عوامل دیگری مانند کیفیت بازیکنان، شرایط باشگاه، آمادگی بدنی و تصمیم‌های مدیریتی نیز در نتایج تأثیرگذار هستند. با این وجود، نقش سرمربی در ایجاد هماهنگی و تبدیل ظرفیت بازیکنان به یک مجموعه منسجم قابل چشم‌پوشی نیست.

آینده‌ای که برای خودروسازان نگران‌کننده است

در فوتبال ایران، رقابت برای بقا در لیگ برتر معمولاً با کوچک‌ترین لغزش‌ها پیچیده‌تر می‌شود. تیم‌هایی که در نیم‌فصل نخست نتوانند ساختار مناسبی ایجاد کنند، در ادامه فصل با فشار بیشتری روبه‌رو خواهند شد؛ زیرا فرصت جبران امتیازهای ازدست‌رفته محدودتر می‌شود.

پیکان برای جلوگیری از گرفتار شدن در چنین شرایطی باید هرچه سریع‌تر به اصلاح نقاط ضعف خود بپردازد. نخستین اقدام، ایجاد هماهنگی میان مدافعان و هافبک‌ها و کاهش فضای در اختیار مهاجمان حریف است. پس از آن، باید برای انتقال توپ و رسیدن به دروازه رقبا برنامه‌ای مشخص طراحی شود.

همچنین استفاده درست از بازیکنان جوان و باتجربه می‌تواند به ایجاد تعادل در ترکیب کمک کند. بازیکنان جوان انرژی و تحرک بیشتری در اختیار تیم قرار می‌دهند و عناصر باتجربه نیز می‌توانند در مدیریت لحظات حساس مسابقه نقش داشته باشند. اما این ظرفیت‌ها تنها زمانی نتیجه خواهند داد که در چارچوب یک برنامه تاکتیکی روشن قرار بگیرند.

بحران پیکان در صورت تداوم می‌تواند از یک دوره افت مقطعی فراتر برود و آینده این تیم در لیگ برتر را با تهدید جدی مواجه کند. خودروسازان برای فاصله گرفتن از این مسیر باید به جای دلخوش کردن به نتایج مقطعی، کیفیت واقعی فوتبال خود را ارتقا دهند.

  • نویسنده : محمد حسین اسماعیلی