به گزارش پایگاه خبری۹۱ورزشی ؛ پیروزی ۶ بر یک بارسلونا مقابل آلاوس، تنها یک برد پرگل در رقابت‌های لالیگا نبود. این مسابقه برای هانسی فلیک فرصتی شد تا با اجرای یک ایده تاکتیکی متفاوت، بحران خط دفاعی تیمش را مدیریت کند و هم‌زمان به رکوردی ویژه در تاریخ مربیگری بارسلونا برسد.

سرمربی آلمانی در آستانه این دیدار با مشکلات متعددی روبه‌رو بود. مصدومیت چند مدافع اصلی، شرایط انتخاب ترکیب را دشوار کرده بود و فلیک نمی‌توانست مانند مسابقات گذشته از نفرات تخصصی خود در خط دفاعی استفاده کند. با این وجود، او به‌جای انتخاب راه‌حلی محافظه‌کارانه، سراغ ایده‌ای رفت که در تمرینات پیش از مسابقه مورد آزمایش قرار گرفته بود.

آلاوس نیز حریف ساده‌ای برای این تغییرات به شمار نمی‌رفت. این تیم در ۱۰ مسابقه قبلی خود در لالیگا فقط ۱۱ گل دریافت کرده بود و ساختار دفاعی‌اش از جمله نقاط اتکای اصلی تیم کیکه سانچس فلورس محسوب می‌شد. بنابراین، پیروزی پرگل بارسلونا در این مسابقه چندان قابل پیش‌بینی نبود.

آبی‌واناری‌ها در حالی به مصاف آلاوس رفتند که شکست مقابل پاری‌سن‌ژرمن و رئال مادرید فشار زیادی به تیم وارد کرده بود. بازیکنان بارسلونا برای بازگشت به شرایط مطلوب به سه امتیاز این مسابقه نیاز داشتند؛ به‌خصوص اینکه در هفته آینده باید برابر استون ویلا و اتلتیکو مادرید قرار بگیرند. اتلتیکو نیز با برتری مقابل لوانته به‌صورت موقت صدرنشین شده بود و رقابت در بالای جدول حساسیت بیشتری پیدا کرده بود.

در چنین فضایی، فلیک با غیبت آندریاس کریستنسن، اریک گارسیا، ژول کنده و ژاوی اسپارت مواجه شد. جرارد مارتین نیز به دلیل نیاز به استراحت نمی‌توانست گزینه مناسبی برای حضور در ترکیب باشد. مجموعه این اتفاقات باعث شد سرمربی بارسا به فکر استفاده از بازیکنانی در پست‌هایی خارج از تخصص اصلی آن‌ها بیفتد.

نخستین تصمیم غیرمنتظره، حضور برایان فاریناس در پست دفاع راست بود. این بازیکن که در اصل هافبک است، پیش از این دیدار هنوز برای تیم اصلی بارسلونا به میدان نرفته بود. انتخاب دوم فلیک نیز فرانکی دی‌یونگ بود؛ هافبکی که پس از مصدومیت زانو در جام جهانی، در این فصل تنها ۱۶ دقیقه مقابل رئال مادرید فرصت بازی پیدا کرده بود و حالا باید در مرکز خط دفاعی قرار می‌گرفت.

فلیک با این انتخاب‌ها عملاً مسئولیت بزرگی را به دو بازیکن سپرد که تجربه چندانی در نقش‌های جدید خود نداشتند. با این حال، برنامه او بر پایه یک اصل مشخص طراحی شده بود. بارسلونا باید با فشار هجومی بالا، حریف را از دروازه خود دور نگه می‌داشت و اجازه نمی‌داد ضعف احتمالی در چینش دفاعی به نقطه آسیب‌پذیر تیم تبدیل شود.

عملکرد دی‌یونگ نشان داد این تصمیم می‌تواند نتیجه‌بخش باشد. او با ارسال پاس‌های دقیق و مشارکت در بازی‌سازی، به بارسلونا کمک کرد تا کنترل جریان مسابقه را در اختیار داشته باشد. این بازیکن در یکی از صحنه‌های حساس، پس از درگیری با بویه روی زمین افتاد، اما سریعاً به جریان بازی بازگشت و توانست ضربه مهاجم آلاوس را مهار کند.

فاریناس نیز در سمت راست عملکرد قابل قبولی داشت. هماهنگی او با لامین یامال یکی از نکات مثبت این تغییر تاکتیکی بود و نشان داد این بازیکن جوان از توانایی فنی لازم برای حضور در چنین شرایطی برخوردار است. در مجموع، هر دو انتخاب غیرمعمول فلیک توانستند انتظارات را برآورده کنند و نقش مهمی در موفقیت تیم داشته باشند.

پیروزی مقابل آلاوس برای فلیک معنای دیگری هم داشت. او با این نتیجه به رکورد ۱۰۰ پیروزی در ۱۳۱ مسابقه روی نیمکت بارسلونا رسید؛ آماری که جایگاهش را در میان سرمربیان تاریخ این باشگاه تثبیت می‌کند.

در این رده‌بندی، تنها لوئیس انریکه عملکرد سریع‌تری داشته است. سرمربی پیشین بارسلونا برای رسیدن به صدمین پیروزی خود به ۱۲۶ مسابقه نیاز داشت. پپ گواردیولا نیز این رکورد را پس از ۱۳۹ بازی ثبت کرده بود و به همین دلیل فلیک توانست از نظر سرعت رسیدن به ۱۰۰ برد، از او پیشی بگیرد.

مقایسه این آمارها یک نکته دیگر را نیز برجسته می‌کند. فلیک در دوران حضور خود در بارسلونا از لیونل مسی بهره نبرده است؛ در حالی که ستاره آرژانتینی در سال‌های حضورش در ترکیب آبی‌واناری‌ها یکی از عوامل اصلی موفقیت‌های این تیم به شمار می‌رفت و نقش مهمی در کسب پیروزی‌ها داشت.

در نهایت، بارسلونا با برد ۶ بر یک مقابل آلاوس هم به نتیجه‌ای مهم در جدول لالیگا دست یافت و هم شاهد موفقیت یک آزمون تاکتیکی پرریسک بود. فلیک در شبی که می‌توانست به دلیل کمبود مدافعان با مشکلات جدی روبه‌رو شود، با اعتماد به دو بازیکن در پست‌های غیرتخصصی، هم نتیجه گرفت و هم صدمین پیروزی خود را جشن گرفت.