به گزارش پایگاه خبری ۹۱ورزشی؛ پیروزی ۲ بر یک پرتغال برابر نروژ در ورزشگاه دراگائو، اولین آزمون خانگی جدی این تیم پس از جدایی کریستیانو رونالدو بود. نتیجه مسابقه و واکنش هواداران نشان داد که پرتغال بدون رونالدو برخلاف نگرانی‌هایی که پیش از بازی مطرح شده بود، خیلی زود توانسته تعادل خود را پیدا کند.

پیش از آغاز مسابقه، این پرسش مطرح بود که آیا غیبت رونالدو روی فضای ورزشگاه تأثیر خواهد گذاشت یا خیر. اما پاسخ سکوهای دراگائو روشن بود. هواداران از همان ابتدا پشت سر تیم ایستادند و زمانی که فرانسیسکو کونسیسائو در دقایق پایانی اخراج شد، حمایت آنها حتی بیشتر شد.

این واکنش را نمی‌توان صرفاً به محل برگزاری مسابقه نسبت داد. شاید گفته شود رونالدو به دلیل آغاز دوران حرفه‌ای خود در اسپورتینگ، در لیسبون محبوبیت بیشتری دارد، اما واقعیت مهم‌تر از جغرافیاست. هواداران پورتو در زمین دیدند که پرتغال بدون رونالدو هنوز می‌تواند فوتبال هجومی و منسجمی ارائه کند و برای بردن، وابسته به یک بازیکن نیست.

آمار کوتاه اما معنادار

سه مسابقه برای صدور حکم قطعی درباره آینده پرتغال کافی نیست، اما سه بازی اخیر یک آمار قابل توجه در اختیار ژرژ ژسوس قرار داده است. پرتغال بدون رونالدو مقابل نروژ در اسلو، دانمارک و نروژ در پورتو پیروز شده و از ۹ امتیاز ممکن، هر ۹ امتیاز را به دست آورده است.

این اتفاق از آن جهت اهمیت دارد که پرتغال سال‌ها تقریباً همیشه با رونالدو وارد مسابقات می‌شد. او در بخش بزرگی از دوران حرفه‌ای خود چهره ثابت تیم ملی بود و غیبتش برای یک مسابقه نیز اتفاقی غیرمعمول به حساب می‌آمد.

حالا شرایط تغییر کرده است. بازیکنان دیگر مجبور نیستند برای هر حمله به دنبال پیدا کردن شماره ۷ باشند و مسئولیت گلزنی و خلق موقعیت میان چند مهره تقسیم شده است. نتیجه، تیمی است که در جریان بازی نفرات بیشتری را وارد حمله می‌کند و ساختار آن از وابستگی به یک ستاره فاصله گرفته است.

راموس؛ پاسخ پرتغال به غیبت رونالدو

گونسالو راموس در این تغییر نقش ویژه‌ای دارد. مهاجم پرتغال در هر سه مسابقه اخیر موفق به گلزنی شده و از نظر آماری یکی از مهم‌ترین دلایل موفقیت پرتغال بدون رونالدو بوده است.

راموس اما فقط به خاطر گل‌هایش اهمیت ندارد. سبک بازی او تفاوت مشخصی با تصویری دارد که پرتغال طی سال‌های گذشته از مهاجم هدف خود داشت. راموس مرتب در زمین حرکت می‌کند، عقب می‌آید، در گردش توپ مشارکت دارد و به مدافعان حریف اجازه نمی‌دهد صرفاً در انتظار حضور او در محوطه جریمه بمانند.

در مسابقه برابر دانمارک نیز این ویژگی به چشم آمد. او از میانه میدان حرکت خود را آغاز کرد و در ادامه با ضربه‌ای دقیق توانست کار را تمام کند. چنین حرکاتی به پرتغال اجازه می‌دهد ساختار هجومی متنوع‌تری داشته باشد.

فلیکس دوباره در مرکز توجه

ژائو فلیکس نیز در همین دوره کوتاه یکی از بازیکنانی بوده که بیشترین سود را برده است. فلیکس که از زمان درخشش در بنفیکا در سال ۲۰۱۹ کمتر فرصت پیدا کرده بود چنین آزادی عملی در تیم ملی داشته باشد، حالا با اعتماد بیشتری بازی می‌کند.

او مقابل ولز، زمانی که رونالدو هنوز در ترکیب حضور داشت، گل پیروزی را زد. سپس در اسلو گلزنی کرد، در پورتو پاس گل راموس را داد و مقابل دانمارک نیز پس از ورود به زمین، گل زد.

درخشش فلیکس از این جهت جالب‌تر می‌شود که او باید دوباره به النصر بازگردد؛ همان تیمی که رونالدو در آن حضور دارد. دیدار بعدی این دو بازیکن پس از تحولات اخیر تیم ملی پرتغال می‌تواند حواشی و گفت‌وگوهای زیادی به همراه داشته باشد.

ژسوس؛ ریسک بزرگی که جواب داد

با این حال، اگر قرار باشد تنها یک نفر را به عنوان معمار این تغییر معرفی کنیم، نام ژرژ ژسوس در صدر قرار می‌گیرد. سرمربی پرتغال پس از خروج رونالدو وارد شرایطی شد که کوچک‌ترین لغزش می‌توانست موج بزرگی از انتقادات را به سمت او روانه کند.

اما پرتغال بدون رونالدو در سه بازی نه تنها نباخت، بلکه هر سه مسابقه را برد. مهم‌تر از آن، تیم در این دیدارها از نظر تاکتیکی نیز نشانه‌های مثبتی نشان داد.

ژسوس موفق شده مسئولیت را میان بازیکنان بیشتری توزیع کند. برونو فرناندز و ویتینیا همچنان نقش‌های مهمی دارند، اما ساختار تیم به گونه‌ای شکل گرفته که نتیجه مسابقه تنها به عملکرد یک ستاره وابسته نیست.

این اتفاق در مقایسه با دوران روبرتو مارتینز اهمیت بیشتری پیدا می‌کند. پرتغال در جام جهانی با وجود در اختیار داشتن رونالدو نتوانست فوتبال مورد انتظار هواداران را ارائه کند و در بخش‌هایی از مسابقات با مشکلات تاکتیکی مواجه شد.

حالا پرتغال بدون رونالدو در فاصله‌ای کوتاه تصویری کاملاً متفاوت ارائه کرده است. تیم سرعت بیشتری در انتقال توپ دارد، مهاجمان جابه‌جایی بیشتری انجام می‌دهند و بازیکنان بیشتری در ساخت حملات مشارکت می‌کنند.

آینده‌ای که دیگر فقط به رونالدو وابسته نیست

رونالدو همچنان یکی از بزرگ‌ترین بازیکنان تاریخ فوتبال پرتغال است و هیچ نتیجه‌ای نمی‌تواند میراث او را پاک کند. او دو قهرمانی در لیگ ملت‌ها دارد و نقش غیرقابل انکاری در مهم‌ترین موفقیت‌های نسل اخیر فوتبال پرتغال ایفا کرده است.

اما فوتبال ملی وارد مرحله‌ای شده که نمی‌تواند برای همیشه به گذشته تکیه کند. پرتغال بدون رونالدو حالا نخستین نشانه‌های یک ساختار جدید را نشان داده و ژرژ ژسوس باید ثابت کند این تغییر تنها یک موج کوتاه‌مدت نیست.

رونالدو اعلام کرده در زمان مناسب درباره اتفاقات اخیر صحبت خواهد کرد. تا آن زمان، اما زمین فوتبال پاسخ خود را داده است. پرتغال در سه مسابقه ۹ امتیاز گرفته، گلزنان جدیدی پیدا کرده و هوادارانش نیز نشانه‌ای از وحشت نسبت به آینده نشان نداده‌اند.

اگر این روند ادامه پیدا کند، دوره پسارونالدو می‌تواند بسیار متفاوت‌تر از چیزی باشد که بسیاری تصور می‌کردند. پرتغال بدون رونالدو هنوز برای اثبات کامل خود به زمان نیاز دارد، اما شروع ژرژ ژسوس به اندازه‌ای امیدوارکننده بوده که دیگر نمی‌توان آینده این تیم را فقط با نام شماره ۷ تعریف کرد.