به گزارش پایگاه خبری ۹۱ورزشی؛ گل برتری استقلال مقابل نساجی را اگر تنها از لحظه ضربه نهایی محمدرضا آزادی بررسی کنیم، ممکن است یک اشتباه دفاعی ساده به نظر برسد؛ اما پشت این گل یک برنامه مشخص وجود داشت که آبی‌ها پیش از مسابقه روی آن کار کرده بودند.

نکته مهم این بود که نخستین اجرای این برنامه با موفقیت همراه نشد. با این حال، بازیکنان استقلال به جای کنار گذاشتن ایده، چند دقیقه بعد دوباره همان الگو را اجرا کردند و این بار اشتباه خط دفاعی نساجی، فرصت را به گل تبدیل کرد.

ماجرا از دقیقه ۷۶ آغاز شد؛ جایی که یاسر آسانی پشت کرنر قرار گرفت. در چنین موقعیت‌هایی انتظار معمول، ارسال توپ به داخل محوطه جریمه است، اما آسانی تصمیم دیگری گرفت و توپ را با سرعت و به صورت زمینی به محدوده پشت محوطه فرستاد.

اسماعیل قلی‌زاده از عقب خودش را به توپ رساند. بازیکن استقلال بدون مزاحمت جدی توانست ضربه بزند و شوت او با اختلافی اندک از کنار تیرک دروازه عبور کرد.

اگرچه این موقعیت از دست رفت، اما یک پیام مهم برای نیمکت استقلال داشت؛ نقشه کار می‌کند و می‌توان دوباره آن را امتحان کرد.

یک ایده، دو اجرا

تنها شش دقیقه بعد، شرایط برای اجرای دوباره این تاکتیک فراهم شد. باز هم آسانی مسئول نواختن کرنر بود و باز هم توپ با ارتفاع کم به سمت منطقه‌ای خارج از محوطه شش‌قدم ارسال شد.

قلی‌زاده بار دیگر از عقب به توپ رسید و ضربه خود را روانه دروازه کرد. این بار اما توپ در محوطه باقی ماند و مدافع نساجی نتوانست آن را به شکل مناسبی دور کند.

در همین لحظه، محمدرضا آزادی وارد داستان شد. مهاجم استقلال که فقط دو دقیقه از ورودش به زمین گذشته بود، در منطقه مناسب حضور داشت و از آشفتگی ایجادشده نهایت استفاده را برد.

آزادی با استفاده از فرصت به وجود آمده، توپ را وارد دروازه کرد تا یکی از ساده‌ترین اما در عین حال حساب‌شده‌ترین گل‌های این مسابقه شکل بگیرد.

چرا آبی‌ها ارسال بلند نکردند؟

پاسخ را باید در ویژگی‌های دفاعی نساجی جست‌وجو کرد. مدافعان این تیم از نظر فیزیکی شرایط مناسبی برای مقابله با ارسال‌های هوایی داشتند و طبیعی بود که استقلال نخواهد در نقطه قوت حریف با آنها وارد دوئل شود.

ارسال زمینی باعث شد نگاه مدافعان نساجی به سمت منطقه نزدیک دروازه معطوف بماند، اما بازیکن استقلال در بیرون از این محدوده صاحب فضا شود.

قلی‌زاده دقیقاً در همان منطقه قرار گرفت. او با حرکت از عقب و ورود به فضای ایجادشده، تبدیل به گزینه‌ای شد که دفاع نساجی برای مهار آن آمادگی کامل نداشت.

در واقع، آبی‌ها به جای مبارزه مستقیم با مدافعان بلندقد حریف، آنها را از نقطه قوتشان خارج کردند. توپ به جایی رفت که احتمال شوتزنی بازیکن دوم بیشتر بود و همین موضوع، ساختار دفاعی نساجی را دچار مشکل کرد.

سه بازیکن، یک زنجیره

گل استقلال را می‌توان حاصل همکاری سه بازیکن دانست. آسانی وظیفه آغاز حرکت را بر عهده داشت و با ارسال‌های زمینی خود، ساختار دفاعی حریف را به هم می‌ریخت.

قلی‌زاده مرحله دوم نقشه را اجرا کرد. او در هر دو مرتبه خود را به پشت محوطه رساند و با شوتزنی، خطر اصلی را ایجاد کرد.

اما نقش آزادی در تکمیل این طراحی بسیار مهم بود. او تازه وارد زمین شده بود و در منطقه‌ای حضور پیدا کرد که معمولاً محل استفاده از توپ برگشتی است؛ همان جایی که در نهایت سرنوشت مسابقه را تعیین کرد.

این هماهنگی نشان می‌دهد که گل استقلال فقط نتیجه اشتباه نساجی نبود. اشتباه مدافع میزبان بدون شک در شکل‌گیری گل تأثیر داشت، اما فشار و موقعیت ایجادشده از یک برنامه تاکتیکی مشخص آغاز شده بود.

وقتی تکرار، جواب می‌دهد

یکی از نکات جذاب این صحنه، تصمیم کادر فنی استقلال برای تکرار یک برنامه ناموفق است. در فوتبال، زمانی که یک نقشه در نخستین اجرا به نتیجه نمی‌رسد، معمولاً مربیان به سراغ گزینه دیگری می‌روند.

اما اینجا اتفاق متفاوتی رخ داد. اجرای اول نشان داده بود که قلی‌زاده می‌تواند در فضای مناسب به توپ برسد و شوت بزند. تنها تفاوت لازم، کیفیت ضربه و واکنش دفاع نساجی بود.

اجرای دوم دقیقاً همین فرصت را ایجاد کرد و این بار توپ به جای عبور از کنار تیرک، در محوطه ماند تا آزادی کار را تمام کند.

به همین دلیل، گل استقلال را باید نمونه‌ای از اهمیت جزئیات در ضربات ایستگاهی دانست. یک تصمیم کوچک درباره نوع ارسال، جایگیری بازیکن و زمان ورود به محوطه می‌تواند نتیجه یک مسابقه را تغییر دهد.

سه امتیاز از دل یک نقشه تمرین‌شده

برای استقلال این گل ارزش بیشتری از یک برتری ساده داشت. تیم سهراب بختیاری‌زاده نشان داد که می‌تواند از جزئیات تاکتیکی برای رسیدن به نتیجه استفاده کند و مهم‌تر از آن، در صورت ناکامی یک اجرای اولیه، از ایده خود دست نکشد.

نساجی نیز در این صحنه هزینه تمرکز بیش از حد روی منطقه شش‌قدم را پرداخت کرد. مدافعان این تیم انتظار داشتند توپ به نزدیکی دروازه ارسال شود، اما استقلال مسیر دیگری را انتخاب کرد.

در نهایت، آسانی آغازکننده، قلی‌زاده بازی‌ساز اصلی این موقعیت و آزادی تمام‌کننده بود. همین زنجیره باعث شد یک کرنر ساده به گل سه امتیازی تبدیل شود.

پیروزی استقلال در قائمشهر بنابراین فقط حاصل یک لحظه خوش‌شانسی یا اشتباه مدافعان نساجی نبود. آبی‌ها یک ایده را طراحی کرده بودند، یک بار آن را امتحان کردند، نتیجه نگرفتند و سپس با اعتماد دوباره به همان برنامه، به هدف رسیدند.

این صحنه می‌تواند برای ادامه فصل نیز یک نشانه مهم باشد؛ تیمی که روی ضربات ایستگاهی و جزئیات تاکتیکی کار می‌کند، می‌تواند در مسابقات نزدیک از همین تفاوت‌های کوچک برای گرفتن امتیاز استفاده کند. استقلال در قائمشهر دقیقاً چنین کاری انجام داد و سه امتیاز را با نقشه‌ای به دست آورد که بار دوم، بالاخره جواب داد.