به گزارش پایگاه خبری۹۱ورزشی؛ کمتر از دو ماه تا آغاز بازی‌های آسیایی ناگویا باقی مانده و دوومیدانی ایران در شرایطی وارد آخرین مرحله آماده‌سازی شده که ترکیبی از امید، واقع‌بینی و چالش پیش روی ملی‌پوشان قرار دارد.

اردوی بلاروس فرصتی بود تا ۱۴ ورزشکار ایرانی در یک مسابقه تدارکاتی محک بخورند؛ رقابت‌هایی که اگرچه در تقویم رسمی فدراسیون جهانی ثبت نشده و رکوردهای آن رسمیت ندارد، اما تصویر قابل توجهی از وضعیت فعلی تیم ملی ارائه کرد.

در این مسابقات، حسن تفتیان در ۱۰۰ متر ۱۰.۲۶ ثانیه دوید و بنیامین یوسفی در ۲۰۰ متر به زمان ۲۰.۸۷ ثانیه رسید. این نتایج نشان می‌دهد سرعتی‌های ایران هنوز برای رسیدن به سطح مدعیان اصلی آسیا نیاز به پیشرفت دارند.

در بخش نیمه‌استقامت، علی امیریان در ۸۰۰ متر ۱:۵۰.۰۲ و در ۱۵۰۰ متر ۳:۴۵.۲۳ دقیقه را ثبت کرد؛ عملکردی که بیشتر نشان‌دهنده ادامه روند آماده‌سازی است تا رسیدن به اوج آمادگی مسابقه‌ای.

اما در میان تمام نتایج، نام محمدرضا طیبی بیش از همه جلب توجه می‌کند. او در بلاروس ۲۰.۴۱ متر پرتاب کرد و همچنان مهم‌ترین امید دوومیدانی ایران برای رسیدن به مدال آسیایی محسوب می‌شود.

طیبی با رکورد رسمی ۲۰.۷۵ متر در رده سوم تاپ‌لیست آسیا قرار دارد و تنها تاجیندرپال سینگ تور از هند و جیالیانگ ژینگ از چین بالاتر از او هستند. این جایگاه، پرتاب وزنه مردان را به معدود ماده‌هایی تبدیل کرده که ایران در آن می‌تواند با نگاه جدی به سکو فکر کند.

در بخش زنان نیز نشانه‌های امیدوارکننده‌ای دیده می‌شود. ریحانه مبینی با رکورد رسمی ۶.۴۷ متر در پرش طول در رده هفدهم آسیا قرار دارد و در بلاروس نیز ۶.۴۴ متر پرید. هرچند فاصله او با مدعیان اصلی هنوز چندین سانتی‌متر است، اما ثبات عملکردش می‌تواند امیدها را زنده نگه دارد.

زهرا زارعی نیز یکی از جالب‌ترین نتایج اردو را ثبت کرد. او در ۴۰۰ متر زمان ۵۱.۰۵ ثانیه را به دست آورد؛ رکوردی که رسمی نیست، اما نسبت به رکورد رسمی ۵۲.۷۱ ثانیه‌اش پیشرفت قابل توجهی نشان می‌دهد و می‌تواند نشانه‌ای از آمادگی بهتر او در آستانه ناگویا باشد.

فاطمه محیطی‌زاده در هفتگانه نیز به عنوان یکی از چهره‌های آینده‌دار دوومیدانی زنان ایران، روند آماده‌سازی خود را با حضور در مواد ۱۰۰ متر مانع و پرش ارتفاع ادامه داده است.

در سوی دیگر، مقایسه با تاپ‌لیست آسیا واقعیت‌های مهمی را آشکار می‌کند. حسن تفتیان در رده ۶۶ آسیا قرار دارد و فاصله او با دونده‌های زیر ۱۰ ثانیه‌ای قاره زیاد است. در ۸۰۰ متر، علی امیریان و ارسلان حمیدی وضعیت بهتری دارند و فاصله‌شان با سطح بالای آسیا کمتر به نظر می‌رسد.

هدف ۱۰ مدال که از سوی احسان حدادی مطرح شده، اکنون به مهم‌ترین موضوع قابل ارزیابی دوومیدانی ایران تبدیل شده است. فدراسیون با در نظر گرفتن پاداش ویژه برای مدال‌آوران تلاش کرده انگیزه ملی‌پوشان را افزایش دهد، اما واقعیت رقابت‌های آسیایی نشان می‌دهد تحقق این هدف به عملکردی فراتر از شرایط فعلی نیاز دارد.

با این حال، بازی‌های آسیایی همیشه فقط مسابقه رکوردها نیست. بسیاری از مدال‌ها در شرایطی به دست می‌آیند که ورزشکاران بتوانند در روز مسابقه بهترین عملکرد فصل خود را ثبت کنند و فشار روانی رقابت را بهتر از رقبا مدیریت کنند.

در حال حاضر، دوومیدانی ایران با یک تصویر دوگانه به استقبال ناگویا می‌رود؛ از یک سو محمدرضا طیبی به عنوان نزدیک‌ترین امید سکو دیده می‌شود و از سوی دیگر، چهره‌هایی مانند مبینی و زارعی می‌توانند در صورت ثبت رکوردهای شخصی جدید، برای خلق یک اتفاق تاریخی در بخش زنان تلاش کنند.

ناگویا آزمونی خواهد بود که مشخص می‌کند فاصله میان امیدهای امروز و واقعیت سکوهای آسیایی تا چه اندازه قابل جبران است.