به گزارش پایگاه خبری۹۱ورزشی؛ گاهی یک ورزشکار در سال‌های ابتدایی فعالیتش به اوج می‌رسد و گاهی مسیر موفقیت از جایی آغاز می‌شود که کمتر کسی انتظارش را دارد. داستان زهرا زارعی به دسته دوم تعلق دارد؛ دونده‌ای که حالا در ۲۹ سالگی به مهم‌ترین امید دوومیدانی زنان ایران برای بازی‌های آسیایی ناگویا تبدیل شده است.

نقطه عطف این مسیر، مسابقات جایزه بزرگ بندرترکمن بود. زارعی در آن رقابت‌ها با ثبت زمان ۵۱.۹۷ ثانیه در ماده ۴۰۰ متر، رکوردی را شکست که سال‌ها در دوومیدانی ایران دست‌نخورده باقی مانده بود و نامش را به‌عنوان رکورددار جدید این ماده ثبت کرد.

اما اهمیت واقعی ماجرا در ادامه مسیر او مشخص شد. بسیاری از رکوردهای داخلی در همان مسابقه‌ای که ثبت می‌شوند متوقف می‌مانند، اما زارعی در جام بلاروس نشان داد که رکوردشکنی او بخشی از یک روند رو به رشد است، نه یک اتفاق مقطعی.

او در فینال ۴۰۰ متر این مسابقات با زمان ۵۱.۰۵ ثانیه به خط پایان رسید، عنوان قهرمانی را به دست آورد و رکورد ملی خود را بار دیگر ارتقا داد؛ پیشرفتی نزدیک به یک ثانیه در فاصله‌ای کوتاه که برای یک دونده سرعت، جهشی قابل توجه محسوب می‌شود.

چند ساعت بعد، زارعی در فینال ۲۰۰ متر نیز به میدان رفت و با ثبت زمان ۲۳.۰۰ ثانیه، رکورد ملی این ماده را که پیش‌تر با زمان ۲۳.۲۲ ثانیه در اختیار مریم طوسی بود، جابه‌جا کرد تا نامش هم‌زمان در صدر دو ماده سرعت دوومیدانی زنان ایران قرار بگیرد.

این موفقیت‌ها تنها به مدال و رکورد محدود نشد. مسئولان برگزاری جام بلاروس او را به‌عنوان برترین ورزشکار مسابقات انتخاب کردند و تندیس بهترین ورزشکار را به دونده ایرانی اهدا کردند؛ افتخاری که نشان می‌دهد عملکرد او فراتر از سطح معمول یک قهرمانی بین‌المللی ارزیابی شده است.

آنچه داستان زارعی را متفاوت می‌کند، سرعت پیشرفت او در میادین خارجی است. نخستین تجربه جدی بین‌المللی او سال گذشته در مسابقات داخل سالن قهرمانی آسیا رقم خورد؛ جایی که موفق شد مدال نقره را به دست آورد و نخستین نشانه‌های ظهور خود را نشان دهد.

اکنون، در فاصله‌ای کوتاه از آن مدال، او به رکوردداری ۲۰۰ و ۴۰۰ متر ایران رسیده و در هر دو ماده در جمع چهره‌های قابل توجه آسیا قرار گرفته است؛ اتفاقی که در دوومیدانی زنان ایران کمتر سابقه داشته است.

با این حال، ناگویا آزمونی کاملاً متفاوت خواهد بود. رقبای آسیایی او سابقه حضور در مسابقات جهانی، بازی‌های آسیایی و لیگ‌های معتبر قاره را دارند و رقابت در چنین سطحی تنها به سرعت خام وابسته نیست؛ تجربه، مدیریت فشار و توانایی حفظ تمرکز در لحظات حساس نیز تعیین‌کننده خواهد بود.

با وجود این چالش‌ها، دوومیدانی ایران مدت‌ها بود که در بخش زنان چنین امید واقعی و ملموسی برای کسب مدال آسیایی نداشت. زارعی حالا نه‌فقط یک رکورددار، بلکه نماد نسلی است که می‌خواهد مرزهای دوومیدانی زنان ایران را جابه‌جا کند.

دو رکورد ملی، دو قهرمانی بین‌المللی و انتخاب به‌عنوان بهترین ورزشکار جام بلاروس، انتظارات را از این دونده به سطحی تازه رسانده است. ناگویا می‌تواند جایی باشد که زهرا زارعی ثابت کند این جهش دیرهنگام، آغاز یک دوران بزرگ برای دوومیدانی زنان ایران است.