به گزارش پایگاه خبری۹۱ورزشی؛ شهر آستانه قزاقستان در ماه اکتبر ۲۰۲۶ میزبان رقابت‌هایی خواهد بود که بسیاری آن را هم‌سنگ جام جهانی فوتبال در کشتی می‌دانند؛ جایی که بهترین کشتی‌گیران جهان نه‌تنها برای مدال‌های انفرادی، بلکه برای اعتبار تاریخی کشورشان روی تشک خواهند رفت.

آنچه این دوره را متفاوت می‌کند، حضور هم‌زمان سه روایت بزرگ در کشتی آزاد جهان است؛ بازگشت رسمی روسیه پس از سال‌ها محدودیت، تلاش ایران برای حفظ جایگاه قهرمان جهان و برنامه آمریکا برای بازپس‌گیری عنوان برترین تیم جهان.

روسیه سال‌ها نماد برتری مطلق در کشتی آزاد بود. کشتی‌گیران این کشور حتی در دوران محرومیت نیز با عناوینی مانند ROC، RWF و AIN موفق به کسب مدال‌های متعدد شدند و نشان دادند که ساختار فنی کشتی روسیه فراتر از نام و پرچم رسمی آن عمل می‌کند.

در المپیک توکیو، روس‌ها سه مدال طلا و دو برنز گرفتند و در جهانی ۲۰۲۱ نیز سه طلا، یک نقره و چهار برنز به دست آوردند. این نتایج آخرین نشانه‌های سلطه روسیه پیش از تشدید محدودیت‌های بین‌المللی بود.

اکنون اتحادیه جهانی کشتی بخشی از محدودیت‌ها را لغو کرده و روسیه می‌تواند دوباره با نام رسمی خود در مسابقات جهانی شرکت کند؛ اتفاقی که از نظر روانی و فنی، اهمیت زیادی برای این کشور دارد و می‌تواند انگیزه مضاعفی برای نسل فعلی کشتی‌گیران روس ایجاد کند.

اما در سوی دیگر، ایران با پشتوانه یکی از عمیق‌ترین سنت‌های کشتی جهان وارد این رقابت‌ها می‌شود. قهرمانی تاریخی سال ۱۹۶۱، زمانی که ایران از هشت وزن هفت مدال و پنج طلا گرفت، هنوز یکی از درخشان‌ترین صفحات تاریخ کشتی آزاد جهان محسوب می‌شود.

پس از آن، ایران در سال‌های ۱۹۶۵، ۱۹۹۸، ۲۰۰۲، ۲۰۱۳، ۲۰۱۵ و ۲۰۲۵ نیز قهرمان جهان شد و ثابت کرد که موفقیت در کشتی آزاد برای این کشور یک اتفاق مقطعی نیست، بلکه بخشی از هویت ورزشی آن محسوب می‌شود.

نقش مازندران در این موفقیت‌ها غیرقابل انکار است. بسیاری از ستاره‌های کشتی آزاد ایران از این استان برخاسته‌اند و همچنان بخش مهمی از ستون فقرات تیم ملی را کشتی‌گیران مازندرانی تشکیل می‌دهند.

آمریکا نیز با تکیه بر سیستم دانشگاهی قدرتمند خود، یکی از معدود کشورهایی است که توانسته در دوره‌های مختلف با ایران و روسیه رقابت پایاپای داشته باشد. قهرمانی‌های ۲۰۱۷، ۲۰۲۲ و ۲۰۲۳ نشان داد که کشتی آمریکا همچنان ظرفیت بازگشت به صدر جهان را دارد.

از المپیک توکیو تاکنون، ایران و آمریکا همواره در جمع سه تیم برتر جهان حضور داشته‌اند و همین موضوع باعث شده دوئل این دو کشور به یکی از ثابت‌ترین و جذاب‌ترین رقابت‌های کشتی آزاد تبدیل شود.

در این میان، ژاپن نیز دیگر نمی‌تواند یک مدعی درجه دوم تلقی شود. دو طلای المپیک پاریس و ساختار حرفه‌ای پرورش استعداد در دانشگاه‌های این کشور، ژاپن را به تیمی تبدیل کرده که توانایی تغییر معادلات سنتی کشتی جهان را دارد.

افزون بر ژاپن، کشورهایی مانند هند، مغولستان، کره شمالی، قزاقستان، ازبکستان و قرقیزستان نیز در سال‌های اخیر سرمایه‌گذاری گسترده‌ای روی کشتی انجام داده‌اند و حضور آنها باعث شده آسیا به سخت‌ترین قاره کشتی جهان تبدیل شود.

حتی میراث اتحاد جماهیر شوروی نیز همچنان در کشتی جهان زنده است. جمهوری آذربایجان، گرجستان، اوکراین، ازبکستان و قزاقستان هرکدام بخشی از آن مکتب فنی را حفظ کرده‌اند و مجموع مدال‌های آنها نشان می‌دهد که نفوذ کشتی شوروی هنوز در سطح جهانی ادامه دارد.

در مقابل، کوبا که زمانی یکی از قدرت‌های اصلی کشتی آزاد بود، در سال‌های اخیر تا حدی از جمع مدعیان فاصله گرفته و حضورش در سطح اول کشتی جهان کمرنگ‌تر شده است.

قهرمانی جهان کشتی آزاد ۲۰۲۶ بیش از آنکه صرفاً رقابتی برای مدال باشد، آزمونی برای سنجش آینده قدرت در کشتی جهان خواهد بود. روسیه می‌خواهد ثابت کند بازگشتش آغاز دوران تازه‌ای از سلطه است، ایران به دنبال تثبیت جایگاه قهرمان جهان خواهد بود و آمریکا تلاش می‌کند دوباره به صدر جدول بازگردد.

به همین دلیل، آستانه ۲۰۲۶ می‌تواند نقطه شروع فصل تازه‌ای در رقابت تاریخی ایران، روسیه و آمریکا باشد؛ رقابتی که نه‌تنها سرنوشت قهرمانی جهان، بلکه مسیر قدرت‌نمایی در چرخه المپیک ۲۰۲۸ لس‌آنجلس را نیز تحت تأثیر قرار خواهد داد.