به گزارش پایگاه خبری۹۱ورزشی؛ والیبال برزیل که سال‌ها به عنوان یکی از باثبات‌ترین و پرافتخارترین قدرت‌های جهان شناخته می‌شد، این روزها با واقعیتی روبه‌رو شده که حتی برای هواداران قدیمی سلسائو نیز باورکردنی نیست. حذف از لیگ ملت‌های ۲۰۲۶، ناکامی در قهرمانی جهان و افت محسوس در رده‌های پایه، تصویری از تیمی ارائه می‌دهد که دیگر شباهت چندانی به برزیل دوران طلایی خود ندارد.

دانیل بورتولتو در تحلیل منتشرشده در نشریه «وب‌والی» این وضعیت را نتیجه چند شکست مقطعی نمی‌داند، بلکه آن را نشانه فرسایش تدریجی نسلی توصیف می‌کند که سال‌ها ستون اصلی موفقیت‌های والیبال برزیل بود.

به اعتقاد این روزنامه‌نگار، آغاز این مسیر نزولی به سال ۲۰۲۳ بازمی‌گردد؛ زمانی که برزیل در فینال قهرمانی آمریکای جنوبی برابر آرژانتین با نتیجه ۳ بر صفر شکست خورد. برای تیمی که سال‌ها سلطه تقریباً مطلقی بر والیبال قاره داشت، آن شکست بیش از یک باخت ساده بود و نشانه‌ای از تغییر توازن قدرت در منطقه به شمار می‌رفت.

در المپیک ۲۰۲۴ پاریس نیز نشانه‌های بحران آشکارتر شد. برزیل تنها موفق شد مصر را شکست دهد و خیلی زود از جمع مدعیان کنار رفت. این عملکرد برای تیمی که همواره یکی از نامزدهای اصلی سکو محسوب می‌شد، ناامیدکننده ارزیابی شد.

ناکامی‌ها در قهرمانی جهان ۲۰۲۵ ادامه پیدا کرد. سلسائو در همان مرحله نخست حذف شد و در پایان مسابقات در جایگاه هفدهم قرار گرفت؛ رتبه‌ای که برای یکی از پرافتخارترین تیم‌های تاریخ والیبال جهان، یک عقبگرد جدی محسوب می‌شود.

اما شاید دردناک‌ترین اتفاق برای هواداران برزیل در لیگ ملت‌های ۲۰۲۶ رخ داد؛ جایی که تیم ملی حتی نتوانست به مرحله نهایی برسد و یک هفته مانده به پایان دور مقدماتی از رقابت‌ها حذف شد. این نخستین بار در تاریخ لیگ ملت‌ها بود که برزیل جایی در جمع تیم‌های پایانی نداشت.

آنچه این بحران را عمیق‌تر می‌کند، وضعیت رده‌های پایه است. تیم زیر ۲۱ سال برزیل در قهرمانی جهان ۲۰۲۵ در رده هجدهم ایستاد؛ ضعیف‌ترین نتیجه تاریخ این کشور در این رده سنی. این اتفاق نشان می‌دهد مشکل تنها به نسل فعلی بزرگسالان محدود نیست و آینده والیبال برزیل نیز با ابهام‌هایی جدی مواجه شده است.

بورتولتو معتقد است برزیل در حال پرداخت هزینه پایان یک نسل طلایی است؛ نسلی که با بازیکنانی مانند برونو رزنده، لوکاس ساتکمپ، والاس و دیگر ستاره‌های سال‌های اخیر، استانداردی فوق‌العاده بالا برای والیبال این کشور ایجاد کرده بود. جایگزینی آن نسل، بسیار دشوارتر از چیزی بوده که مدیران و کادرهای فنی تصور می‌کردند.

از منظر انسانی، شاید مهم‌ترین بخش ماجرا همین باشد که بحران فعلی تنها به شکست در چند مسابقه خلاصه نمی‌شود؛ بلکه به از دست رفتن هویتی مربوط است که سال‌ها والیبال برزیل را از سایر تیم‌ها متمایز می‌کرد. تیمی که زمانی با اعتمادبه‌نفس، شخصیت برنده و توانایی بازگشت در سخت‌ترین شرایط شناخته می‌شد، حالا در بسیاری از مسابقات فاقد همان اقتدار ذهنی گذشته به نظر می‌رسد.

رسانه «وب‌والی» در پایان تحلیل خود تأکید کرده است که نخستین گام برای بازگشت، پذیرش صادقانه بحران است. تا زمانی که مسئولان والیبال برزیل واقعیت افت فنی و ساختاری را نپذیرند، امید بستن به بازگشت سریع به روزهای اوج، بیشتر شبیه یک آرزو خواهد بود تا یک برنامه عملی.

اکنون والیبال برزیل در نقطه‌ای ایستاده که باید میان ادامه مسیر فرسایشی فعلی و آغاز یک بازسازی واقعی، یکی را انتخاب کند؛ انتخابی که می‌تواند سرنوشت این قدرت سنتی را در سال‌های آینده و به‌ویژه در مسیر المپیک ۲۰۲۸ لس‌آنجلس مشخص کند.