مرتضی شریفی در کنار وظایف فنی، مسئولیت سنگین هدایت نسل جوان والیبال ایران را نیز برعهده دارد. اکنون این پرسش مطرح است که آیا بازوبند کاپیتانی به جای کمک، به مانعی برای نمایش توانایی‌های او تبدیل شده است.

به گزارش پایگاه خبری۹۱ورزشی؛ بازوبند کاپیتانی در تیم‌های ملی همواره فراتر از یک مسئولیت نمادین بوده و نیازمند رهبری، مدیریت احساسات و ایجاد ارتباط موثر با بازیکنان است؛ مسئولیتی که در ماه‌های اخیر درباره نحوه اجرای آن توسط مرتضی شریفی، بحث‌های زیادی را در والیبال ایران ایجاد کرده است.

شریفی که یکی از مهره‌های مهم نسل جدید والیبال ایران محسوب می‌شود، علاوه بر وظایف فنی، اکنون باید بار هدایت روحی یک تیم جوان را نیز بر دوش بکشد. همین مسئله باعث شده برخی کارشناسان معتقد باشند فشار کاپیتانی ممکن است روی تمرکز و ثبات عملکرد او تاثیر گذاشته باشد.

نمونه‌هایی مانند مسابقه برابر جمهوری چک در رقابت‌های قهرمانی جهان ۲۰۲۵ و دیدار مقابل بلژیک در لیگ ملت‌های ۲۰۲۶، از جمله بازی‌هایی هستند که نوسان عملکرد این بازیکن در آنها مورد توجه قرار گرفته است.

در کنار مسائل فنی، کم‌رنگ بودن حضور رسانه‌ای کاپیتان تیم ملی و مقایسه با دوران بازیکنانی مانند سعید معروف، باعث شده انتظارات از شریفی بیش از گذشته افزایش پیدا کند. معروف علاوه بر کیفیت فنی، در مدیریت فضای تیم و ارتباط با بازیکنان نیز نقش برجسته‌ای داشت.

تحلیل شرایط فعلی نشان می‌دهد که شاید تغییر در ساختار رهبری تیم یا کاهش فشار روانی روی شریفی، فرصتی برای بازگشت او به بهترین سطح فنی باشد. این تصمیم اما نیازمند بررسی همه‌جانبه از سوی روبرتو پیاتزا و مدیران والیبال ایران خواهد بود.

با توجه به جوان بودن ترکیب تیم ملی، انتخاب فردی که بتواند در سخت‌ترین لحظات جریان مسابقه تیم را از نظر ذهنی و روحی هدایت کند، یکی از چالش‌های مهم والیبال ایران در ادامه لیگ ملت‌ها خواهد بود.

  • نویسنده : زهرا فغانی